Ergens in het heuvelachtige deel van West-Australië fietst Jack Thompson, ook wel bekend als ‘Jack Cycles Far’, de klok rond. Drie jaar geleden besloot hij een duik in het diepe te nemen door z’n vaste baan op te zeggen voor een leven op de fiets. Waar hij in 2017 zo’n 52.000 kilometer op de tweewieler heeft afgelegd, probeert hij z’n grenzen ook dit jaar weer te verleggen. Hij bereidt zich momenteel op z’n eerste grote ‘challenge‘ voor; een uitdaging waarin hij wil laten zien waar het menselijk lichaam toe in staat is. Wij spraken uitgebreid met Jack over zijn leven, tours én de komende challenge.

Hi Jack, heb je vandaag nog gefietst?

Ja, zo’n 6,5 uur. I’m loving it!

Hoe houd je het vol?

De grootste uitdagingen bij lange ritten als deze is het leren omgaan met je eigen aanwezigheid. Zeker in het buitenland gaan er soms dagen voorbij zonder dat je iemand spreekt. Op zulke momenten is het cruciaal om de stemmen in je hoofd, die jou na dertig uur fietsen vertellen dat je moet rusten, op een positieve manier te channelen.

Wat voor mij goed werkt, is het zetten van kleine mijlpalen. Zo luister ik de eerste 100 km nooit naar muziek. Tijdens de volgende 2 tot 3 uur mag ik van mezelf naar muziek luisteren, wat op zo’n moment als een klein cadeautje voelt. Na 2 tot 3 uur muziek heb ik genoeg gehad van de muziek – op een gegeven moment is de trance muziek wel een beetje op (lachend) – en zet ik meestal een luisterboek op. En dat werkt best goed. Naast de (mentale) afleiding voelt een luisterboek alsof er iemand tegen je praat. Dit is dan ook een belangrijk onderdeel van mijn training, en cruciaal om tot een volgend niveau te komen. Het is een manier om in je hoofd comfortabel te blijven.

Je organiseert en begeleidt tegenwoordig een aantal groepsritten per jaar. Was dit vanaf het begin de opzet?

Nee, nadat ik ontslag had genomen van mijn vaste baan draaide het vooral om m’n eigen avontuurlijke – soms nogal extreme – ritten. Zo reed ik in China bijvoorbeeld 9 dagen op rij een ‘Everesting’ (het overbruggen van 8848 hoogtemeteres in één activiteit). Na 11 dagen kwam ik uit op iets van 90.000 hoogtemeters. Best wel extreem dus (lachend).

Waarom ben je dan toch groepsritten gaan organiseren?

Dat besluit kwam eigenlijk begin vorig jaar tot stand. Tot die tijd fietste ik voornamelijk in mijn eentje. Het was ontzettend gaaf, maar ik miste iemand om de avonturen mee te delen. Als je met een vriend iets tofs meemaakt, heb je een moment waaraan je kunt refereren als je elkaar weer ziet. Het leek mij gaaf om groepen mensen mee te nemen in de avonturen die ik beleef, en ze de mooie plekken te laten zien die ik zie.

Hoe komen de ritten tot stand? Kies je de locaties willekeurig?

Nee, het zijn altijd plekken waar ikzelf al eerder ben geweest. Tijdens mijn solo-avonturen heb ik een aantal lokale fietsers leren kennen. Die assisteren nu bij het organiseren van de routes en het begeleiden van de groep. Bovendien maakt het de communicatie een stuk makkelijker; zeker op plekken diep in Azië is het handig dat iemand de lokale taal kent. Dat voorkomt een hoop miscommunicatie en problemen.

Logisch. Ben je zelf weleens in de problemen gekomen dankzij miscommunicatie?

Yeah, dat is een goed verhaal! Ik fietste langs de Tibetaanse grens. Toen ik bij m’n overnachting voor die nacht aankwam, werd me verteld dat ik even langs het politiebureau moest gaan. Ik wist niet precies wat er gaande was; niemand sprak goed Engels, en ik geen Chinees. Alle communicatie verliep via Google Translate. Ik deed netjes wat me was opgedragen, ging naar het politiebureau en werd daar vervolgens in een cel opgesloten. Ik was gearresteerd. Ze dachten dat ik een spion was. Dus daar zit ik, in een cel, zonder mobiel bereik of paspoort; deze had ik met m’n fiets in het hotel achtergelaten. Na een aantal uur aan ondervraging realiseerden ze dat ik geen spion was, en werd ik (gelukkig) weer vrijgelaten.

Omdat ik direct van het hotel naar het politiebureau was gegaan, had ik na mijn fietstocht nog niet gegeten. De politiechef nodigde me uit om samen met hem te dineren. In Rome zeg je geen ‘nee’ tegen de Paus, dus ik accepteerde z’n aanbod. Niet veel later werd er een zwarte SUV voorgereden, en werden er op de achterbank – naast mij – twee kartonnen dozen neergezet. Dozen van zo’n 30×30 centimeter groot, volledig in tape gewikkeld. Vanaf dat moment begon ik te denken dat ik werd gebruikt om een drugsdeal in scene te zetten. Ik kreeg het idee dat, als ze me niet onder het mom van spion konden oppakken, ze mij voor drugshandel wilde oppakken.

Eenmaal op de bestemming aangekomen werd mij met gebaren duidelijk gemaakt dat ik met de dozen bij een rode deur naar binnen moest lopen. Nog steeds met het idee dat er drugs in de dozen zat, weigerde ik ze aan te raken. Ik stapte uit, en hield de deur strategisch open voor de chef. Hij pakte de dozen, en we liepen samen naar binnen.

Ik liep achter hem aan de trap op, waar we uitkwamen in een zaaltje vol Chinezen die op de grond zaten en van hun diner aan het genieten waren. Terwijl ik iedereen in het Engels begroete, hoorde ik gescheur van karton achter me. Toen dacht ik dat het met mij was gedaan. Ik verwachte overal wit poeder, en een levenslange celstraf. En weet je wat hij onder het karton vandaan toverde? Sixpacks met Belgisch bier. Hij schreef in zijn vertaal-app: ‘Ik vind Belgisch bier lekkerder dan het Chinese bier.’ We hebben die avond flink wat (Belgisch) bier genuttigd, en zijn diep in de nacht nog in een of andere karaokebar beland. Ik heb zijn nummer nog steeds. Het was crazy!

Wat een verhaal..! Rijd je veel in die gebieden? Als ik naar je website kijk, zie ik dat je vooral in Azië hebt rondgereden.

Ja, voornamelijk. Ik werk samen met een aantal toeristenbureau’s in Thailand. Maar vanaf eind dit jaar ga ik een aantal grote challenges aan om te laten zien waar het menselijk lichaam toe in staat is. Deze uitdagingen zullen voornamelijk rondom grote events als de Giro d’Italia en de Tour de France liggen. Maar ook de Taiwan KOM Challengde, die komende oktober wordt gehouden. Deze challenge houdt in dat een groep fietsers, inclusief profs, vanaf zeeniveau zo’n 105 kilometer lange klim op fietsen. Daarbij overbruggen ze ongeveer 3300 hoogtemeters. Geen kleine uitdaging dus. Vorig jaar won Vincenzo Nibali de prijzenpot. Dit zal dan ook mijn eerste challenge worden; maar met een twist.

Waar deze beklimming normaal gesproken één keer wordt gereden, rijd ik er 4x achter elkaar omhoog. Zo’n 850 kilometer en ruim 13.000 hoogtemeters. Non-stop. Met alleen een cameraploeg, die alles vastlegt. Ik begin voor het officiële event, zodat mijn vierde keer zal samenvallen met de officiële start.

En volgend jaar?

Volgend jaar denk ik aan iets rondom de Tour de France, maar dat staat nog niet vast. Maar na de KOM Challenge is het eerst tijd voor wat rust. In die periode zal ik ook de laatste details voor een aantal tours afronden. Zo ben ik bezig met de laatste details rondom de BBB Experience; Bikes, Beers & Belgian Classics. Gedurende 8 dagen rijden we de 4 klassiekers als Parijs-Roubaix, Ronde van Vlaanderen, de Amstel Goldrace en Luik-Bastenaken-Luik. En als we niet op de fiets zitten, duiken we de omgeving in en lokale bierbrouwers binnen.

Daarnaast komen er een paar vrouw-specifieke tours in Girona, die ik samen met Lauren Rowney (ex-prof bij Mitchelton Scott) zal begeleiden. Bovendien ben ik bezig met een serie tours in Bhutan, maar daarover binnenkort meer. Het is een heel interessant land. Een verhaal apart…