Wielrennen is veelzijdig. Omdat iedereen deze sport op een andere manier ervaart, proberen we met regelmaat gastschrijvers een stuk voor The Prologue te laten schrijven. Dit keer reist Marijke de Laat naar Roubaix om rond te fietsen en de Tour de France van dichtbij te ervaren.

Le Velodrome

De omgeving ten zuiden van Lille stond op het programma, om vervolgens via Wannehain en Baiseux terug naar de Velodrome van Roubaix te rijden. Daar wilden we de finish van de etappe van dichtbij meemaken. Het laatste deel van onze route was ook de route waar de renners een paar uur later overheen zouden denderen, op weg naar de eindstreep. En dat hebben we gemerkt.

Grote delen waren namelijk al afgezet, en achter de hekken hadden zich vele Fransen verzameld om hun helden de kasseien over te schreeuwen. En ze hadden er zin in! Zo werden ook wij vrolijk toegejuicht bij doorkomst, wat de laatste paar kilometers deden voorbijvliegen.

Le Gendarme dit “Non!”

Tot de gendarmerie 1 kilometer vóór de finish een einde maakte aan onze triomftocht en ons van het parcours stuurde. Oeps. Vanaf dat moment was het lopend verder, en kijken hoe dicht we bij de eindstreep konden komen. Dat lukte tot op zo’n 150 meter voor de meet. Later bleek dat dit precies de plek zou zijn waar de ontsnapping de eindsprint zou inzetten. Maar niet voor de hele karavaan met reclameauto’s was gepasseerd. Enorme (plastic) bakken vol friet, kaas, plastic koeien, grote fietsen en meer op daken van auto’s passeerden de revue.

Het grote scherm gaf aan het einde van de karavaan aan dat de renners nog zo’n 30 kilometer hadden te gaan. De ene na de andere valpartij vulde het scherm…

Het moment supreme

Toen de teller op het scherm ‘5 kilometer’ aangaf, werd de spanning onder het publiek voelbaar. Meer mensen vormden de kluit toeschouwers toen de eerste stippen aan de horizon langzaam de vorm van wielrenners aannamen. Wachten, wachten, wachten en sprinten… Zoef. De kopgroep voorbij, Degenkolb won. Blijdschap bij onze Duitse buurman. Zoef, zoef, zoef; nog meer renners over de eindstreep. Wat gingen ze hard…

John Degenkolb (Trek-Segafredo) ging de sprint aan en won uiteindelijk de etappe

Toen gebeurde er iets geks; een deel van het publiek vertrok. Eerst begrepen we niet waarom, want nog lang niet alle renners waren binnen. Al snel werd duidelijk dat heel Frankrijk zich ging opmaken voor de volgende sportieve beproeving: de WK-finale. Binnen een half uur na de eerste renners waren de straten weer leeg en verlaten.

De verlaten straten van Roubaix

Frankrijk zat aan de buis gekluisterd. Om er ’s avonds weer een groot feest van te maken. Wat een dag!